سلام من با شوهرم خوب میشم و سعی می کنم بهترین عذا رو براش بپزم به خودم میرسم و محبت می کنم. رفتارش با من بد میشه. طلبکار میشه. ولی بهش محل نمی دم میشم و نشون میدم برام مهم نیست خوبی نمی کنه ولی لااقل بد اخلاقی هم نمی کنه.
من ذاتم جوریه کهدنمی تونم بد باشم. همیشه در عذابم. یادمه اوایل زندگی با چه شوقی آمده بودم زندگی انقدر خردم می کرد تحقیرم می کرد که انگار سرش کلاه رفته منو گرفته چ ا چون خیلی باهش محبت می کردم
شوهر منم همینه خودمو میگیرم مث پروانه دورم میچرخه وقتی خوبم هوا برش میداره
منم همینطور
ببخشید میگم شاید یه تخته اش کمه
وگرنه کی از محبت بدش میاد اخه
سلام
بیش از حد خوبی شما
اینجور که من فهمیدم
چند وقت یبار که بردیش بالا ،،ازون بالا با مغز هلش بده پایین
کلا یکجور و یکنواختی خوب بودن به مردا نیومده انگار
از دل رحمی من نهایت استفاده رو کرده. به دندونش می زنه تا اونجا که نفهمم خرم می کنه. چند دفعه ده روز پانوزده روز روز برادرشو و خانوادشو که شهر دیگه بودن آورد خونمون مثل سگ کار می کردم و گفتم زشته اعتراض نکنم . اینم تا می تونست خرم کرد. دفعه بعد باز می خواست اونا رو دعوت کنه گفتم بیشتر از سه روز نمی تونم و کمی اعتراض دیگه اونجوری نمی کنه. .فکر می کنه من یه غریبه ام و از من باید به نفع خانوادش استفاده کنه. خیلی عجیبه من عریبه ام ولی زن داداشش فامیلشه و خودیشه
نه راه پس دارم نه راه پیش پدر مادرم در قید حیات نیستن و از اول هم قهر تکردم برم خونه پدرم از خانوادم خجالت می کشیدم . الانم که دیگه اصلا نمی تونم قهر کنم برم خونه خواهر برادر .باهاش مثل آدم حرف می زنم میگم بیا دوستانه جدا بشیم عربده کشی می کنه و فحش بارونم می کنه دچی کار کنم
تو این سالها همش ریختم تو خودم اکثرا سر درد دارم و مسکن نداشته باشم استرس می گیرم
بعضی مردا باید گیر زنای بد بیفتن تا قدر زنای خوبو بدونن
چی بگم والا هیعععععی
