شما جای من باشید چیکار میکنید بنظرم دیگ خیلی وسواس شدم دارم فرصتامو از دست میدم ۲۵سالمه
ی خاستگار دارم اخلاقش خوبه وضعشم خوبه فقط قیافش خوب نیس ردش کردم همه میگن موقعیت خوبی بود
از این ور میترسم کیس مناسب پیدا نشه دیگ و مجرد بمونم سنمم داره میره بالا
من اگه میدونستم قراره بعد ازدواج تو تنهایی خودم مثل سگ زندگی کنم و تنها بمونم ازدواج نمیکردم
ازدواج نکن بزار تنها بمون ولی تن به ذلت نده
اگه از ظاهرش خوشت نمیاد اصلا بهش فکر هم نکن ... اولین مساله مهم اینه که ظآهرش برات جذاب باشه ... البته مهم نیست که دیگران بگن زشته یا خوشگله صرفا واسه تو باید جذاب باشه
یه مدت باهاش آشنا شو زیر نظر خانواده ها رفت آمد کنین،شاید به دلت نشست،از ۲۵ تا ۳۰ باید انتخابتو بکنی که بعدش موقعیت خیلی کم میشخ
مجبوری که نه ولی پنجاه الی هفتاد درصد معیاراتو داشت قبول کن،هیچکس همه چیو یکجا نداره،کسیو انتخاب کن که ظاهر و اخلاق دلنشین خودت باشه و وضع مالی متوسط.
نذار سنت بره بالا یه آدم خوب انتخاب کن باهاش از جوونیت استفاده کن و لذت ببر،همه اونایی مجرد موندن و سنشون بالا رفته انقدر که محبت کلامی و نیاز جنسی شون برآورده نشده همشون مریض و افسرده شدن( منظورم دخترای سالم که اهل رابطه های بی بندی بار نیستن)
راجب خودت اینجوری فکر نکن، مثبت فکر کن تا اتفاق ها و آدمای خوب بیاد سراغت، بچه طلاق بودن چیز بدی نیست خوب پدر مادر باهم مشکل خوردن جدا شدن ، این ربطی به حال و آینده ی شما نداره، اعتماد به نفستو ببر بالا ، اتفاقا اونایی که ظاهر و همه جنسشون خوبه بیشتر وسواس به خرج میدن و کیس از دست میدن، اونی که هیچی نداره سریع یکیو انتخاب میکنه میره زندگیشو میکنه
بنظر من ازدواج نکردن خیلی بهتر از اینه که با کسی که شرایطش خوب نیست یا ب دلت نیست ازدواج کنی بحث یه عمر زندگیه
