زیبایی، هرگز در قاب آینه‌ها و خطوط منظم چهره خلاصه نمی‌شود. زیبایی، یک حضور است؛ یک ارتعاش ناپیدا در جان آدمی که در سکوت نگاهش و در جنس لبخندهای بی‌دلیلش خانه دارد. آنچه چشم می‌بیند، تنها سایه‌ای از آن نوری‌ست که درون انسان می‌تابد. برخی در هیاهوی روزمرگی، از این نور فاصله می‌گیرند و برخی دیگر، در سکوت دل‌هایشان، آن را زنده نگه می‌دارند.
زیبایی، در جسارتِ متفاوت بودن است؛ در صدای آرامی که می‌گوید: «من همانی هستم که دلم می‌خواهد، نه آنچه باید.»
زیبایی در لبخندهای بی‌مقدمه است، در مهربانی‌های بی‌دلیل و در نگاه‌هایی که حرف می‌زنند، بی آن‌که زبان به سخن بگشایند.
زیبایی آن‌جاست که روحی بی‌پروا، در تاریکی دنیا می‌درخشد و حضورش را در دل‌ها ثبت می‌کند، بی‌آنکه نیاز به اثبات داشته باشد.
پس تو زیبا هستی، اگر در خودت صلح یافته‌ای، اگر صدایت برای دلت آشناست و اگر می‌دانی که زیبایی، معنایی فراتر از آن چیزی‌ست که چشم در آینه می‌بیند.
✨️✒️#شب_نوشت_های_من✒️ ✨
پ.ن: چه حسی قشنگ‌تر از نوشتنه؟ عاشق نوشتنم. خیلی زیاد ❤️
