نمیدونم چرا میگمش ولی .....
یک اکیپ باحال چند نفره دانشگاه فرهنگیان تهران بودیم همه درس خون چند تا شون تهرانی بودن بقیه شهرستان
۱۹ سالم بود همش چیزی از زندگی نمیدونستم اوکی شدیم برو بیا سفر عقد همه چیز اوکی بود خونه هم گرفته بودیم حتی دقیق دوهفته قبل عروسی توی کافه با صمیمی ترین دوستم از همون اکیپ دیدمش جالب تر اینکه خودش گفت برم اونجا و..... خواستم بگم مراقب اعتماد تون باشید از ما که گذشت
متوجه نشدم چی شد
لایک
فقط فهمیدم اعتماد بیجا کردی
انگار بقیشو تو دلت گفتی
وسطاشا نگفتی یکم از اول گفتی یکم از اخر وسطاش ک اصل ماجرا بود نفهمیدم چطور شد
چی؟
داستان کاملشو بهتون میگم
یه اکیپ دختر و پسر بودین؟
لایک کن
خیلی خلاصه گفتی
فقط فهمیدم شکست خوردی
انشالله بهترین ها برات رقم بخوره
جدا شدی ازش دیگه؟؟؟
سال اول دانشگاه بود که با کلی ذوق اومدم تهران فرهنگیان قبول شده بودم همیشه این شهر رو دوست داشتم دختر خیلی چیزی نبودم همش بیشتر سرم با کتاب ها رمان هام خوش بود چیزی از زندگی نمیدونستم کم کم ترم های ۳ و ۴ بود که از طرف یکی از دوستان زهرا وارد اکیپشون شدم منو زهرا فرزاد از شهرستان اومده بودیم و فاطمه مهدی و سهیل از تهران بودن از روز اول هم خیلی با من اوکی نبودن ولی خب کم کم که گذشت بهتر شدیم از تقلب جمعه های بام تهران بگیر تا کورس ماشین شبای پنجشنبه اندرزگو همه دانشگاه معروف بودیم انگار نه انگار باید به خاطر دانشگاه هم که شده رعایت میکردیم اون رو را بهترین لحظه ها بود برام تا اینکه از طرف دانشگاه اردو رفتیم یکی از شهر های اطراف گرگان یک اردو چند روزه بود که با استادامون رفتیم شیرینی باز نشستگیش بود همه مون رو برد اونجا لحظه آخر همه بچه سوار شدن و من موندم جا گفتن سهیل نمیاد اینا تو با اون بیا منم خجالتی از یک طرف هم نمیتونستم خودمو راضی کنم نرم
