از بچگی انقد کتکم میزد و اذیتم میکرد همش گریه میکردم میگفتم میخامبرم از خونه،انقدر عوضیه تا چیزی اعصابش خورد بود گردنبند من که یه بچه ۱۰ساله بودم در میآورد از گردنم و.گوشواره هامو در میاورد میگرفت ،واقعا درک نمیکنم کاراشو،یبار از دانشگاه اومدم خونه ی چایی خوردم ،زهرمارم کرد و روانی بازی دراورد نلبعکی رو شکوند و گفت اعصابم خرابه باید ظرف بشکنم و گذشت و داشتیم میرفتیم بیرون کاری کرد بابامو آنقدر عصبی کرد در باره من،بابام منو میخواست از ماشین بندازه بیرون،حالا چرا ؟بخاطر اینکه داماد عقده ایش انقدر عقده هاش زیاده از من بدش میاد چون مثلشون بی غیرت نیستم و بخاطر همین ب بابام گفت واین بلا داشتن سرم میاوردن،یبار داشتیم خیر سرم برای کنکور میخوندم توی حیاط اومد کاری کرد که از جونم سیر شده بودم ومیخاستم بمیرم،پریود بودم یکبار انقد درد داشتم کاری به روزگارم اورد و به سرم آورد پاشدم کلی کار کردم،خدا هیچ بنده ای رو اینجوری گیر این ادما نندازه،تا کسیو میبینه غریبه میخاد خودشوبکشه براشون و یجوری لفظ میره حالم بهم میخوره ،هیچکس نمیدونه چه جونوریه،بچه بودم و تا ازذواج نکرده بودم بهم حمله میکرد ،الان از ترس شوهرم کاریم نداره،تا ۲روز بیشتر میمونم اینجا سریع با حرفا وکاراش نشون میده اضافی هستین اما ما فقط نامزد هستیم و هنوز عروسی نگرفتیم ،اونجا میرم اینجور
چقدددددررر شبیهیممم
بمون خونه نامزدت اگه مجردی میمونه
الهیی بمیرم برات
مادربزرگ من خیلی رو مخمه.دو روزه از شدت دندون درد و در اوردن دندون گریه میکردم خونه مامانبزرگم بودیم.فقط داشت میرید تو اعصابم.میگفت خجالت بکش دندون درده دیگه این کولی بازیا چیه.اخرش دعوا کردم گفتم خوشم نمیاد که گریه میکنم درد دارم ببند دهنتو
مامان منم همین حالم ازش بهم میخوره ولی تو روش باهاش خوبم بشدت کم میبینمش دوهفته یبار سه هفته یبار ... ارزومه بره گمشه ولی خودمو کشیدم بیرون از زندگیشون چسبیدم زندگی خودم بچم شوهرم منم سنم کمه بیست ازدواج کردم.... با بدبختی انقد دردومرز گرفتم توام بهش زیاد فک نکن خدا کمک حال همه باشه ارامش برای دل همه ارزو میکنم
نمیشه عزیزمکه اونجا هم اخم وتخم و سیاست خودشونو دارن،اگه یکبار حالت خوب نباشع خونه مادرشوهر ظرف نشوری با اخم چ تخم نگاهت میکنه،از من به هرکسی اینو میخونه نصیحت که خانواده شوهر اصلا صمیمی نشید و هیچوقت نمیتونن مرهم باشن،بعضیا بخاطر پسرشون یا از ترس پسرشون با عروسشون صحبت میکنن و رفت و آمد.
همه مادرا خوب بچشون در نهایت میخوان باید این فکرو کنین تا زمانی که باهاشون زندگی میکنین وگرنه هم اعصابتون خورد میشه هم نمیتونین درست باهاشون ارتباط برقرار کنین! اگر هم زندگی نمیکنین خب چیکار به کار مادرتون دارین اون کار خودش میکنه شما هم کار و زندگی خودتون رو دارین اگر هم درد و اسیبی اذیتتون میکنه به یه مشاور مراجعه کنین صحبت کنین اینجا زودی یه چیزی میگن تموم میشه میره انقدر تو فکر گذشته نباشین
