تنها خسته بی غذا تو شهر غریب زیر فشار درسا امتحانا رفتارای بد بچه های مردم صورت اخموی استادا
حالا این وسطا بابام زنگ میزنه میگه پول خرج نکن تا آخر برج با همین سر کن🥲
حالا انگار چقد میده همشم خرج سلفو غذا میشه و اسنپ
خیلی خستم خودم بزور زندم گاهی میرفتم غذای بیرون یا خوراکی میخریدم تا یکم دلم خوش باشه حالا نمدونم چیکار کنم دلم یه ارامش ابدی میخواد
کاش یه انگیزه زندگی بود
میگذره این روزا
شما تو مسیر پبشرفتی خیلی ها حتی نتونستن تو این مسیر باشن
رشتتو دوس داری ؟
من ۷ ساله دانشجو ام خب اول که کدوم شهری دوم اینکه عزیزم برو سر کار من دوسال اول تهران دانشجو بودم کافه کار میکردم خوب بود
اگه بخوای حساب کنی اکثر آدما چیزی به اسم انگیزه تو زندگیشون نیست بهش فکر نمیکنن فقط زندگی میکنن و اینکه از نظر مالی مثل اکثر مردم محدود هستی پس چاره ای نیست باید تحمل کنی نهایت از امکانات ورزشی دانشگاتون استفاده کن از بچه های خوابگاه یکی دوتا دوست مثل خودت پیدا کن کتاب بخون درساتو بخون بگرد به شغل نیمه وقت پیدا کن
ببین تا یک کار پاره وقت پیدا نکنی سر کار نری نمیتونی اوکی بشی ادمینی تایپ متن صوتی و.....
ببین باید بری سرکار خب اصلا با بچه های خوابگاه صمیمی نشو که برات بد تمام میشه آسیب میبینی پولت رو اصلا خرج دوست اینا نکن اسنپ رو حذف کن یا پیاده یا تاکسی و مترو اذیت شو ولی کمتر خرج کن کافه غذای بیرون ممنوع و گرمه لنگ میمونی
