پسرم چهار سالشه
مدام در حال بهانه جوییه
به دنبال هر بهانه ای جیغ داد گریه
گریه هاشم که صداش بلند مثل روانیاست
موندم چیکار کنم زندگی رو زهر من کرده
الان اومدم مسافرت دو تا بچه کوچیک دیگه هم هستن اونا آروووووم یه صدا نق و گریه ندارن این مثل وحشیا
بخدا دلم شکسته من خودم آروم و رفتارم باهاش معقول بوده
تازگیا بعد چهار سال چند باری کتکش زدم ولی پشیمون شدم دیگه این کارو نمیکنم
نمیدونم دیگه یه مادرم که چهار ساله آرامش ندارم و روی خوش ندیدم
از چیزی ترس نداره بنظرتون؟
من خودم بچه بودم چون از یه چیزی ترس داشتم و مدام میدیدمش گریه های وحشتناک میکردم تا اینکه برام دعا کردن خوب شدم
پسربچه همینه،وحشی و روانی.ببرش روانشناس.خشم تخلیه نشده داره
خداروشکر میکنم که دختر دارم.ماه و خانم و ساکت
همینجا پایین همه تاپیکا کلینیکه دقیقا سوالتو اونجا مطرح کردن،یه سربزن
همون کتکش زدی روش تاثیر بد گذاشته
باهاش مهرلون باش بغلش کن
پس منم تو مسافرت کلا تغییر میکنه که به نظرم طبیعیه چون محیطش عوض شده
آروم باش مقایسه نکن بگو بخواب شده شاید مریض شده خدایی نکرده به بقیه
ولی خودت خواستی بهش باشه مهربون باش
دختر منم چهار سالشه بی نهایت شلوغه.یعنی مسافرت رو رسما کوفت میکنه پارسال رفتیم شمال روز اول کاری کرد دیگه میخواستیم برگردیم.ولی خب چاره چیه.بچه است ما باید کوتاه بیاییم.
