سرگذشت خوب یا بد؟

سلام من خیلی وقته مطالب این سایت رو میخونم و از تجربیات بقیه استفاده کردم.امروز خواستم قصه ی زندگیمو بنویسم تا نظر بقیه رو بدونم و شاید از احساساتی که نسبت به خودمو زندگیم دارم رها بشم.سعی میکنم کوتاه باشه.از دوران ابتدایی در مدرسه دختر زرنگ و با هوشی بودم و همیشه شاگرد اول مدرسه.همیشه دوست داشتم تو درسم موفق بشم و مایع افتخار خانواده. من تو یه خانواده پر جمعیت بودم و مشکلات زیادی داشتیم طوری که گاهی اوقات وقتی میرفتم مدرسه با خودم می گفتم الان یه اتفاقی تو خونه میفته. دو تا خواهر بزگتر داشتن که یکیشون مجرد بود تقریبا ۷سالی ازم بزرگتر بود اونم خیلی درسش خوب شد اما  تو دوران دبیرستان  دچار یه عشق بچگانه شد و همین پایه بیشتر مشکلاتمون شد.درسش ضعیف شد و نتونست دیپلم بگیره و نشست خونه از طرفی هم اون عشقش اصلا نیومد خواستگاری ولی بهش قول و قرار داده بود.خواهرم خواستگارهای زیادی داشت اما رد میکرد و خانواده آن کم کم داشتن نگران میشدن هر کسی رو به یه بهونه ای .منم با تمام مشکلات خانوادگی بچه آروم و درس خونی بودم و سرم به کار خودن بود تا اینکه یه خواستگار برا خواهرم اومد که خانواده خیلی قبولش داشتن و نمیخواستمن از دستش بدن اما خواهرم همچنان روی یه پا وایستاده بود نه.این خواستگار سمج هم دست بردار نبود.من تو این زمان اول دبیرستان بودم و تو رویاهای نوجوانی خودم بسر میبردم که ...که یکدفعه خانواده به خواستگاره گفته بودن این دخترمان که هر کاری میکنیم راضی به ازدواج نمیشه یه دختر کوچکتر داریم همدیگر رو ببینید شاید همو پسندیدید🙁🙁اونا هم قبول کردن و من بیخبر از همه جا از مدرسه برگشتم دیدم برام خواستگار اومده .من از جر و بحث های خانوادگی خسته شده بودم خانوادم بهم گفتن ازدواج کن شاید این خواهرت سر عقل اومد منم چیزی سرم نمی شد گفتم باشه و تنها شرط ادامه درسم بود البته هیچ علاقه به پسره نداشتم و فقط برای رهایی از جر و بحثهای خانوادگی قبول کردم.میدونید بچه بودم قدرت تصمیم نداشتم تمام افتادم این بود که جو خانواده متشنج نشه.نمیدونستم ازدواج چیه.خلاصه تموم شد و عقد کردیم ولی هرچه پیش می رفتیم من پشیمون تر میشدم وقتی هم سن وسالامو میدیم غصه میخوردم .اصلا دوست نداشتم نامزدم بیاد خونمون.به دوستام نگفته بودم ازدواج کردم چون اگه مدیر نفهمید اخراج میشدم.منی که فکر میکردم با ازدواج من همه چی حل میشه حالا خودم شده بودم مشکل نام زدم میومد دنبالم بریم جایی گریه میکردم باهاش نمی رفتم. البته خب اون تقصیری نداشت من بچه بودم.خلاصه یکی دو سالی گذشت و با هم عروسی کردیم البته اینم بگم تو این یکی دو سال بهتر شده بودم .بهش علاقه مند شدم.و کمی مهربانتر.یک سال بعد عروسی بچه دار شدم .بعد کنکور شرکت کردم و رفتم دانشگاه و الان لیسانس روان شناسی هستم.بچه و شوهرم رو خیلی دوست دارم اما از اینکه همه چی به موقع نبود خیلی ضربه خوردم خیلی.سرتون رو درد آوردم معذرت میخوام.