پدرم صبح گفت

ولی الان من خیلی راحتم با تنهاییم واقعا جدی میگم خواستگارم دارم ولی فردی که واقعا راغب باشم باهاش زندگی کنم نه. من الان درس میخونم کار میکنم سفر میرم. به خودم میرسم.. تفریحات مختلف دارم واقعا هیچوقت حس نمیکنم تنهام یا جای چیزی خالیه نمیخوام توجیه کنم واقعا اینجوریه اما خانوادم اصرار میکنن

من کلا الان با اونا زندگی نمیکنم از 22 سالگی تا الان دیگه مستقلم با این قضیه مشکل خاصی ندارم. بعد اینکه چرا آرامشمو بهم بزنم که مثلا تو پیریم چی میشه. ترجیح میدم جوونیم بهتر باشه تا پیریم. بعدشم الان که میبینم خیلی وقتا نه بچه ها به فکر پدر مادرن نه همسر لزوما در کنار همسره پس اینام که باشن ممکنه بازم آدم تنها بمونه. نمیخوام مخالفت کنم با شما ولی واقعا مشکلم اینه که طرز فکر و شرایطم اینه ولی خانواده اصرار به ازدواجم دارن