بچه ها من 17 سالمه و خیلی از رفیقای قدیمم یعنی اونایی ک باهاشون از دوران ابتدایی. دوست بودم اکثرا وضع مالیشون خوبه
استوری هاشون رو ک میبینم حسرت میخورم
هرشب یه جا...عشق و حال و استرس درس هم ندارن
همش میگم کاش منم بابام اونقدر وضع مالیش خوب بود ک من توی اسایش بودم
واقعا دنیا به نظرم عادلانه نیست
....
دلی گذاشتم ..
منم🥺
عزیزم شرایط ها باهم متفاوته حسرت کسیو نخور
اونارو ولش ولی الان تلاشتو بکن که بعدا حسرت نخری:)
بابای پولدار داشتن بزرگترین نعمته تو دنیا
منم رشتم ریاضیه و فردا امتحان ترم دارم.
ولی نه تنها بهشون حسودیم نمیشه بلکه حس افتخاره که توی سن به این کمی روابط متعدد رو تجربه نکردم و اکس و نکس ندارم🥰
ولی باهاشون حرف بزنی از نظر روانی نابودن.قبول دارم زندگی عدالت نداره.چون الان هم کلاسی های نهمم همه بینی عمل کردن و حتی دو تا از هم کلاسی های دهمم مهاجرت خونوادگی کردن کانادا و آلمان. درسته گاها آدم حس پوچی بهش دست میده ولی من میگم لذت تلاش و رسیدن خیلی زیباتر از لقمه ی آماده هست.چون همونا همیشه حس پوچی دارن تو زندگی شون....واقعا از خودشون چیزی ندارن و مفت خور پدر محسوب میشن(:
