خیانت

دختر بزرگم ۱۴ ساله 

پسرم ۹ ساله 

و دختر کوچکم ۷ و خورده ای 

بچه هستن ولی اون خونه هم فضا امنی نبود و روحیه ی من نمیتونست حالشونو خوب کنه  چون خیلی جو بدی شده بود شوهرم هیچ تلاشی برای بهتر شدن زندگی و جبران اشتباهش نمی کرد تازه بدترم میشد

درکت میکنم من پسرم ده سالشه دخترم ۵سال.شوهرم خرج نمی‌کرد برامون همش میگفت ندارم ندارم درحالی که اینقدری داشت که خرج من و دوتا بچه کنه.فقط از خدا آرامش و سلامتی طلب کنیم خودش کمکمون میکنه

میفهمم چی می گی 

ولی عزیزم مگه میشه بی گوشی بمونه  اینا ضعف هم داری نشون میدی فقط یچیزی ازش بگیر اگه تکرار کرد دست خالی نباشی

دقیقا می گفت ندارم 

ولی الان خوب خرجشون می کنه 

من الان رفاه بچه ها برام مهمه 

تا من بودم اونا داشتن بپا من میسوختن عمدا خرجم نمی کرد پولم نمیداد  خیییلی جهنم بود اوضاع 

دختر مردم رو میان میگیرن عذاب میدن من نمیدونم از دنیا چی میخوان از خدا نمی‌ترسند.من که خانواده ی شوهرمو حلال نمیکنم  و بخدا واگذارشون کردم چون اونها یادش دادن از روز اول.مادرش الان نزدیک دوساله اگه تو خونش نگهش نداره آقا مجبوره برگرده سر زندگیش.جلو پسرم به شوهرم گفتن زنتو بسوزوننننن.خدا بسوزونتشون سر دخترهاشون.اینها فک کردن نذارن بیاد خونه بنده مهریه میبخشم زهی خیال باطل.مال بد بیخ ریش صاحبش

بیشرفا 

حقیقت ماجرا اینه ک تو هیچ وقت نمیتونی ببخشیش و هیچ وقت یادت نمیره.

اگ باهاش زندگی کنی میشی یه مرده متحرک فقط

اسی تا پشیمونه ازش حق طلاق بگیر

حق حضانت بگیر

تا پشیمونه بزن پس گردنش

الان وقت تلف نکن

وااای بخدا زندگی خودمو داری می گی 

بخدا مدتی نبود یکیشون زنگ نمی زد زنده این یا مرده 

می گفت مهریه ببخش برگردم منم می گفتم در خونه بازه هر موقع دلت خواست برگرد تو اون مدت با اون زن آشغال عذابم داد تا اینکه خودش برگشت که ای کاش بر نمیگشت نشسته بودم بالاسر بچه هام  اومد و زندگیمو کرد جهنم 

خدا این دنیا تقاص نگیره  اون دنیا نمی گذرم ازش 

خیلی هم بهم تهمت زد و می زنه 

فکر اون برات مهم نباشه آره میخوای دقیقا یچیزی بگیری ازش 

مگه اون موقعی داشت چه چه میزد با زنه فکر تو بود اگه یه ذره فکر  اینو می کرد بفهمی چقدر داغون میشی نمی رفت سمتش 

کیسه ی هیچ کس از بارک الله پر نمیشه تا حق تو رو به یکی دیگه نداده خودت بگیرش مثبت فکری هم نکن مردی که یبار پاش لغزیده ممکنه باز هم...

بگو اعتماد ندارم بهت اصلا تا ندادی به هرزه ها بده به خودم 

شوهر من ۷ سال پیش بهم خیانت کرد

وقتی فهمیدم خیلی سخت بود پذیرشش

چون با دوست خودمم اینکار و کرد متاسفانه

ولی من خیلی صداشو در نیوردم

نه قهر کردم نه خونه ی پدرم رفتم

نه دادخواست طلاق و مهریه دادم

و ریختم تو خودم تا یک هفته بغیر از آب هیچی از گلوم

پایین نمیرفت 

با شوهرم نشستم حرف زدم

دلیل کارشو پرسیدم دلیل محکمه پسندی نداشت

 نبخشیدمش نمیبخشمش هم

ولی زندگیمو کردم بخاطر پسرم

انقدر خودش عذاب وجدان داشت که دیوونه شده بود

همون شد بار اول و آخرش

و چیزی ازش ندیدم تا حالا

اسی چیکار کردی بالاخره ؟

خداروشکر که سرش به سنگ خورد آره اگه پشیمون بشن میشه پذیرفت و زندگی کرد ولی متاسفانه شوهر من وقیح شده بود هر روز تماس تلفنی داشت باهاش سه سال با حال بد زندگی گذروندم دیدم تموم بشو نیست و خودمم مقصر می دونه 

خودشم زندگی رو دوست نداشت فقط میخواست من بشینم بخاطر بچه ها خودشم به خوش گذرونی 

من نمی تونستم هم رنج بکشم هم حال اون سه تا بچه رو خوب کنم 

دلم نمی خواست ولی واقعا مجبور بودم از نظر روحی و جسمی کشش نداشتم که دو نفر دارن رنگم می کنن و بهم میخندن و منم فقط تو خونه مشغول بچه داری آخه دیگه همون پول هم درست نمیداد که بگم فرض کنم کارت خوانم هست