زندگی تو شهر کوچیک یا کلانشهر ها

منم بودم خانوادم همش میگفتن تهران به درد نمیخوره همش باید تو مترو و ترافیک و شلوغی روزی دوازده ساعت کار کنی از طبیعت دوری 

الان اومدم تو یه شهر با طبیعت ناب ولی دلم گرفته چون تنهام 

اون بستگی داره به جاش داره  من تو تهران ، محله های جوادیه رفتم ، حصارک کرج رفتم همه همو میشناسن و صمیمیت زیاد و فضولی هم شکل میگیره ـ

ولی مثلا سعادت اباد اینجوری نبود گوهردشت اینجوری نبود ولی اوقافی بود .

الانم که شهرستانم محله های جدید هیچکس کاری به کار دیگران نداره ولی محله های قدیمی همه با هم صمیمی و فضولن 

درسته ولی من شخصیتم تند و عجول و همراه با اضطراب و پرکار و پر تلاش و فعال و پر جنب و جوش شکل گرفته .

بعد الان اینجا شهر ملایم ، ادما ملایم ، همه صبور ، همه بیخیال ، همه ریلکس .

و این ملو بودن عذابم میده .

به نظرم زندگیه واقعی رو اونا میکنن نه من.

اونا از زندگی خیلی بیشتر لذت میبرن .

ولی من که الان دارم ملایم و اروم و بدون فعالیت زیاد و بدون رقابت و بدون این داستانا زندگی میکنم اضطرابم بیشتره .

چون قبلا بیشتر تلاش میکردم و اون تلاشه و مشغول بودنه باعث میشد اضطرابم کم بشه .

ولی الان مدام بهم میگن استراحت کن تفریح کن . این استراحته و تفریحه که تو تنهایی نه تنها بهم ارامش نمیده بلکه باعث میشه اضطرابم بیشتر بشه چون میدونم میتونم خیلی بیشتر از این ها تلاش کنم ولی محیط و شرایط و اطرافیان بهم اجازه نمیده 

دقیقااا 

اون اضطراب از تهران و کار و فعالیت زیاد و رقابت و هی دوییدن و نرسیدن مونده تو جونم .

مردم اینجا هم نمیرسن ولی حرصم نمیخورن و خیلی هم نمیدوعن .

تو تهران مردم روزی دوازده ساعت کار میکنن و ماهی سی تومن در میارن و نمیتونن خونه ای که ده میلیارده تو تهران بخرن .

مردمه اینجا روزی پنج ساعت کار میکنن و ماهی ده تومن در میارن و اینا هم نمیتونن خونه ای که اینجا سه میلیارده بخرن .

با این تفاوت که اینجایی ها حرص نمیخورن و با وجود هزار تا قسط و وام باز پنجشنبه جمعه میرن لب دریا و جنگل و رودخونه،  جوجه میزنن .

ولی منی که خانوادم و خودم شب و روز در حال دوییدن بودیم ، حتی تو تفریحم ذهنم درگیر اجاره خونه و اینه که چیک کار کنم بیشتر درامد کسب کنم 😑