حیف که آدم مجبوره بخاطر اینکه آرامش خونه حفظ بشه سکوت کنه و سکوت کنه و سکوت کنه ....ولی خب احساس میکنم که خودم دارم از درون داغون میشم ...۱۵ سال با یه مرد متوقع و عصبی سوختن و ساختن بخاطر بچه و حماقت برای بچه دار شدن دوباره ...نتیجه ش اینه که تو ماه هفتم ارد سربالای شوهر رو گوش بدی و دم نزنی ...نمیدونم از نظر اطرافیان من ضعیف و احمقم که هم خودم کار میکنم و خرج زندگی به دوشمه و هم پدر بنده خدام بهم خونه داده که آواره نباشم و هم اخلاق گند یه دیوونه رو تحمل میکنم ولی از نظر خودم صبوری کردم که بچم بچه طلاق نباشه !
من نمی گم کارت درسته یااشتبا.اماچراهمیشه زن بایدبایسته وصبوری کنه .چرابایدپای بچه بمونه مگه خودش آینده نداره.من که هیچوقت حاضرنیستم چنین کاری بکنم مگراینکه شوهرم متقابلابرام کاری کنه
آفرین عزیزم بهترین کارو کردی، بچه ی طلاق خیلی بی سر و سامان میشه و آیندش خراب میشه، شما که بچه رو آوردید به این دنیا در قبال آینده و خوشبختیشم مسئولید.
خدا بهتون صبر بده و با روحیه و امید به آینده، یه مادر فداکار برای بچه هاتون باشید، ایشالا که ثمره ی این تلاشتون رو توی بچه هاتون ببینید
حتی یک ثانیه هم به طلاق فکر نکنید
ارسال نظر شما
تاپیک های به روز شده
53 ثانیه پیش
56 ثانیه پیش
57 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز