بیاید زیبا ترین شعری که شنیدید رو بگیم

در گلستان طبیعت من گلی پژمرده ام

رنگ پیری را ندیدم در جوانی مرده ام

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت‌ ها صبور

صحبت از مرگ محبت، مرگ عشق

گفت و گو از مرگ انسانیت است

شعر کاملش خیلی قشنگه

ولی این تیکش رو دوست دارم

شعر قشنگ زیاد شنیدم این یکیشه

در کارگه کوزه گری رفتم دوش

دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش

ناگاه یکی کوزه برآورد خروش

کو کوزه گر و کوزه خر و کوزه فروش

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من وتو برود 

چه ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم

مگر دشمن کند اینها که من با جان خود کردم

طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوری

غلط میگفت خود را کشتم و درمان خود کردم

یکی دیگم اینه

از حادثه لرزند به خود قصرنشینان

ما خانه به دوشان غم سیلاب نداریم

عمر گرانمایه در این صرف شد

تا چه خورم سیف و چه پوشم شتا

بی تو هر لحظه مرا بیم فروریختن است 

مثل شهری که بروی گسل زلزله هاست