من خدا رو خیلی دوسش دارم تو زندگیم خیلی کمکم کرد تو بدبختی مطلق بودم کمک کرد دانشگاه فرهنگیان قبول بشم یه لطف خیلی بزرگ بود تا جایی که فهمیدم اونم منو دوسم داره ولی یه چیزی هست که هنوز نتونستم باهاش کنار بیام اینه که مطمئنم خدا بین بنده هاش فرق میزاره یه عده رو خیلی دوسشون داره یه عده رو اصلا یه عده رو یه ذره .
من هیچ وقت کسی پشتم نبود همیشه لباسام پاره بود پول نداشتم بخرم یه بار پدرم و مادرم بهم محبت نکردن تا تونستن زدن تو سرم و شدم یه آدم بی اعتماد به بنفس قیافه داغون و زشته در واقع هیچی هیچی ندارم ولی یکی هم خوشگله هم باهوش هم موفق هم خانواده خوب خب قطعا بین منو و اون فرقی هست قطعا خدا اون خیلی بیشتر از من دوسش داره که اینقدر هواشو داره🥲💔
حالا اینا هیچ ولی چرا خدا منو زیاد دوسم نداشت ؟ مگه گناه من چی بود؟ 😔
