برعکس همه چیزهایی که این روزها میگن
من دوست دارم به کسی تکیه کنم
کسی که کنارش بتونم غر بزنم بدون اینکه بشنوم (کافیه دیگه!)
بتونم گریه کنم و نترسم از گفتن حقیقت
اگه اشتباه کردم منتظر قضاوت و شماتت نباشم
کسی که منو با همه نقص های ظاهریم بخواد
بتونه منو بخندونه و بخنده
کسی که منو مقایسه نکنه،منو برای خودش بخواد
نذاره کسی بهم آسیب بزنه ،حتی خودم!
من دلم از تنهایی گرفته
از اینکه اون نیست،از اینکه خواسته نشدم هنوز،از اینکه چیزی تو دستم نیست و همه دنبال اینن ازم بگیرنش🫠از اینکه اولویت هیچ کس نبودم خسته ام
