من وقتی بعضی از شبا از شدت گریه نفسم بالا نمیومد و حتی کسی و نداشتم که باهاش حرف بزنم تازه فهمیدم چقد تنهام.
وقتی حالم خیلی بد میبود فقط خواستم با کسی حرف بزنم و به رفیقم پیام دادم و وقتی دیدم همون لحظه آنلاینه و نه چند دقیقه چند ساعت و حتی حاضر نیست چت منو سین بزنه فهمیدم خودم و خودم
اگه کسی و دارین که توو سخت ترین شرایط بهش پناه ببرین و بهتون امنیت میده قدرشو بدونید....
هفته گذشته ساعت هشت شب😊💔
حدودا تو ۱۰ سالگیم فهمیدم 😂😂
توبدترین شرایط تنهابودم حتی همسرمم کنارم نبود هیچوقت ن خانوادم ن همسرم نبودن الانم ک دارم جدامیشم باز تنهام باهزارفکروخیال
هیچ وقت
چون هیچ وقت خودم تنها نبودم وگرنه نابود میشدم
من فقط فهمیدم تو زمین خبری نیست، بهش وابسته نباشم
نگاهم به آسمون باشه
خدا رو دارم امام حسین(ع) و دارم، هیچ وقت تنها نیستم
سخته
واقعا کسیو داشتن برای دردودل نعمته! من چندین ساله تنهای تنهام هیچکس نبوده که خودمو خالی کنم پیشش! حتی حس میکنم خدا ازم چندشش میشه و منو به حال خودم رها کرده! حس خیلی مضخرفیه اینکه تو خودت بریزی و دریغ از یه قطره اشک 😣 چندساله ارزوم شده سه دل سیر به حال خودم گریه کنم ! از تنهاایی و انزوا دارم خفه میشم حس میکنم اگر روزی بمیرم کسی نفهمه!
من دارم ولی بهشون رجوع نمیکنم
اونا میان درد و دل میکنن ولی من اصلا
فقط حفظ ظاهر
حفظ ظاهر
هرکی از بیرون میبینه میگه این چقدر کامل و خوشبخته
نمیگم بدبختما ولی راه درازی دارم برای خوشبختی کامل
پریشب فهمیدم وقتی از شدت درد و تب و لرز به خودم تا صبح پیچیدم و صبح تنهایی با همون حالم رفتم بیمارستان فهمیدم جز خدا هیچ کس رو ندارم و از خدای خودم خواستم پیش خانوادم باشم
سه سال پیش
همینکه گریه میگنی خیلی خوبه تخلیه میشی! من همش جمع میشه تو گلوم نفس تنگی میگیرم خیلی دوست دارم گریه کنم اما نمیشه! بنظر من رفیق دشمنیه که هنوز خودشو رو نکرده. رفیق واقعی پدر مادرن البته اگر صلاح فرزندشونو بخوان
