دریا را دوست دارم...
چرا که در عمق تاریکی اش،
باز هم زلال است...
در درون خودش،
دنیایي دارد...
و در موج هایش،
فرودی بی انتها ست...
دوستش دارم...
چون حتی صخره ها هم مانع پیشروی اش نمیشوند!
چون رنگ آسمان را در دلش؛
نرمی شن را در وجودش،
سخت بودن سنگ را در قلبش
و محدود نبودن را در ذاتش دارد!!!