مست اند از نسیمِ دمش عطر سیب ها
دارند شوق نوحه گری، عندلیب ها
در روز حشر با نفسش زنده می شویم
عمر دوباره می دهد او بر حبیب ها
پیچید، اگر که کار جهانی چه باک تا
پیچیده اند، نسخهٔ ماتم طبیب ها
در روضه ای که سنگ در آن آب می شود
سینه دریده اند از این غم شکیب ها
آه از تنش که زخم به بوسه امان نداد
مات اند در شمارش زخمش حسیب ها
با شوق سکه بر تن پاک که تاختند؟
بر پاسخ تضرعِ امن یجیب ها
افتاد تا که روی زمین، قامتِ حیا
کَندند پیرهن ز تنش، نانجیب ها
«از آب هم مضایقه کردند کوفیان»
دق کرده اند از غمِ آقا غریب ها
با یاد جسمِ بی کفنش زار عقیله زد
هر جا که دید گودی و هر جا که شیب ها
