وقتی از زندگی میبرین و هیچ پناهی ندارین

چجور خودتون و آروم میکنین؟

من همش میریزم تو خودم 

خودم تنهایی غصه میخورم به آینده ی نامعلومم فکر میکنم

برا دردام گریه میکنم

یه موقع هم صبر لبریز میشه با مامانم حرف میزنم

اما خب اوضاع بدتر میشه 

میرم سمت کار

اهنگ میزارم

میشینم آرایش کردن

کارای مورد علاقمو میکنم

میزنم بیرون 

ولی خب حقیقتا اون دلم آروم نمیشه

دلم یکی بود بدون ترس میتونستم باش حرف بزنم

یکم درک میشدم آروم میشدم

ولی خب

دیشب شب خیلی بدی داشتم 

 تا حالا نتونستم از فکر بخوابم سینم پر از بغض

ولی حتی اشکم نمیاد

این شد اومدم دردودل کنم یکم با شماها

شمایی که شاید مثل من باشید

بگین چجور آروم شم