دوباره با نصیحت هام برگشتم😂
به نظرتون عشق واسه ازدواج و رابطه کافیه اگه آره یا نه با دلیل برام نظرتونو بنویسید
خودم بخوام نظرمو بگم من توی رابطه قبلیم که کات شد واقعا عاشق بودم و بخاطر این عاشق بودن خیلی درک میکردم طرفم درآمد آنچنانی نداشت منو کافه های خفن ببره در حد اینکه بعضی صبح ها میرفتیم بیرون صبونه ساده میخوردیم (املت یا تست ساده) همیشه هم یه کافه رفتیم
یعنی اگه بهم میگفت چایی بخوریم و کف جدول خیابون بشینیم میگفتم باشه چون واقعا دوسش داشتم ولی بعدا فهمیدم اشتباهه!
این یه نمونه از ساده انگاری های من بود ، با خودم میگفتم چه اشکالی داره من کوتاه بیام همیشه سر این قضیه ولی باورتون بشه یا نشه بعد یه مدت دیگه رابطه جذابیت نداره چون من ذاتا زندگیم اینجوری نیست مثلا تو تهران با دوستام که میرفتیم بیرون کافه یا فست فود و...هربار یه جای متفاوت میرفتیم و قیمت و ایناش برام مهم نبود و اینجوری عادت کرده بودم
یا چیز های دیگه هم هست مثلا تو کیس من ماشین نداشت یه بار که برف خیلی بدی اومده بود اصرار کرد که بریم بیرون هم خیلی سرد بود هم من همش میترسیدم لیز بخورم ولی بازم کوتاه اومدن رو انتخاب کردم چون دوسش داشتم و هیچوقت توی روش نگفتم نمیام دیت چون ماشین نداری و نمیای دنبالم
درحالی که دخترا بخواید باور کنید یا نکنید ولی اونطوری که واقعا زندگی میکنید باشید اگه همیشه با ماشین میرید اینور اونور اینو مطرح کنید اگه تنوع و هیجان می خواید تو رابطه مثلا دوست دارید یه بار برید شهربازی یه بار برید سینما به پارتنرتون بگید هرجوری زندگی میکنید اونجوری باشید کوتاه اومدن بیش از حد هم باعث میشه
۱_ بعد یه مدت خودتون از رابطه زده بشید
۲_هیچوقت از معیاراتون کوتاه نیاید چون نشونه ی ضعف و عدم اعتماد به نفس شماست
۳_رابطه همش عشق نیست طرف مقابل برای وجود شما باید تو رابطه تلاش کنه و وقتی فقط شما کوتاه بیاید دیگه این تلاشو نمیکنه و میگه طرفم توقعی نداره
