روزهای عمرم میگذره بدون اینکه ازش لذت ببرم . نمیدونم مشکل چیه .به اختیار خودم تزدواج نکردم ی جورایی تهدید واجبار بود . هیچوقت عاشق شوهرمنبودم .فکر میکردم حسشم عوض بشه اما نشد .خیلی تغییرات میخوام توی زندگیم بدم اما بازم حس من همون حس به اخر رسیدن ، بی رمقی ،ناامیدیه . دلم ی زندگی روشن میخواست اما نیست. از شوهرم بیزارم . هر کاری هم میکنم نه اون درست میشه نه حس من .
وقتی به کل زندگیم نگاه میکنم میبینم همیشه مشکلات من از اطرافیانم بوده . من درسموخوندم زحمت کشیدم کار خونه کردم پرستاری کردم .... خیلی دوس دارم بچه مو وردارم برم اما تقریبا غیر ممکنه . مشکل اصلیم اینه از قیافه شوهرم بدم میاد . به من حس منفی میده این چهره
فقط بدون مردا همه شبیه هم هستن اگه مرد معقولیه پس دوسش داشته باش فکر کردی بقیه حالا چیه
بنظرم تو بیارو تواناییای خودت تمرکز کن بیشتر
برو باشگاه و ورزش کن و اینکه یه مهارت یاد بگیر و توش حرفه ای شو و کار کن
اینجوری تمرکزت از روی شوهرت و کاراش برداشته میشه و میاد رو خودت و تواناییات و پیشرفت و موفقیتت و همچنین مستقل میشی اونوقت باز ببین اگه دلت خواست جدا بشی حداقل توان زندگی تنهایی رو داری و میتونی به خودت تکیه کنی
پس بدون برنامه ریزی و یهویی پانشو برو که بعدش کم بیاری و مث چی پشیمون بشی
واقعا ازدواج موضوع جالبی نیست .
من چندسال درس خوندم و استخدام شدم .یعنی اون چندسال فقط به امید رهایی درس خوندم که ی کار و حقوقی داشته باشم . اما الانم بازم اسیر احساسات خودم هستم . شوهرم خیلی به حرف خونوادش بود و خودشو بدبخت کرد .
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-13 ثانیه پیش
-12 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز