من ۴۲ سالمه مجردم، یک چهره معمولی با یک خانواده معمولی دارم
توی ۴۲ سال عمرم هیچ خواستگاری نداشتم، خودمم نذرو توسل زیاد کردم، امام رضا رفتم قم زیادرفتم، ولی خواستگاری نیامد....
یک بنده خدایی ۹ سال پیش باهاش دوست شدم متاهل بود آدم خوبی بود، آدم اجتماعی که آدم مجرد زیاد دورش بودن سراغ داشت
یکبار شرایطم بهش گفتم اونم قسم خورد اگه آدم خوبی پیدا بشه کوتاهی نمیکنه
۸ سال از دوستیمون گذشت توی این ۸ سال حتی یک مورد برای ازدواج بهم معرفی نکرد
یعنی ازش دلخور بودم
بعد از ۸ سال دوستی منو بلاک کرد از همه جا
از شماره دیگه بهش پیام دادم چرا بلاک کردی تا منو میشناخت باز بلاک میکرد
الان یک سال و نیم از بلاکش میگذره، من عذاب وجدان دارم چرا خودم کوچیک کردم
چرا بهش پول قرض دادم
دیگه بدردش نخوردم بلاک کرد؟
چرا انتظار داشتم شوهر برام پیدا کنه...
نمی تونم خودمو ببخشم
فقط میگم خدایا برام جبران کن
