به غم کسی اسیرم که زمن خبرندارد،عجب ازمحبت من که دراواثرندارد،غلط است هرچه گویندکه دل به دل راه دارد ،دل من زغصه خون شددل او،خبرندارد،واای که باصدای خودم چقدرقشنگترشد
دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
و اندر ان ظلمت شب آب حیاتم دادند
در این سرای بی کسی کسی به در نمیزند به دشت بی فروغ ما پرنده پر نمی زند
شه پر پرواز من آخر شکست
از نشستن ای رفیقان خسته ام
در این سرای بی کسی، کسی به در نمیزند
به دشت پر ملال ما پرنده پر نمیزند
من از بیگانگان هرگز ننالم
که با من هرچه کرد آن آشنا کرد
دیدار یار جانی دانی چه ذوق دارد
ابری که در بیابان برتشنه ای ببارد
دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-5 ثانیه پیش
4 ثانیه پیش
30 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز