اگه ترس از اینده پسرم نبود خودمو میکشتم و راحت میشدم
خیلی کم اوردم
همه چی تو تاپیک قبلیم هس
بچه هم نمیخوابه منم اعصابم داغون شوهرمم مدام غر میزنه یا میگه بزار اینقد گریه کنه تا بترکه منم گفتم تو یکی دهنتو ببند
بچه رو بغل کردم راه بردم که بخوابه اینقد گریه کردم به حال خودم که نگو
چرا ادم باید تو این دنیا به این بزرگی بی کس باشه💔
هعیییی کاش من نبودم
ارزشش نداره
فقط یه چیز میگم عزیز دلم من حقیقتا تصمیمم جدی بود ولی یادت باشه اینجوری که میگی نیست که خودتو بکشی راحت شی مثل خواب نیست الان سرتو میزاری زمین همین الانم روحت سرشو بلند میکنه و عذابم تموم نمیشه ان شاءالله خدا کمکت کنه عزیزم و سختی هاتو برطرف کنه
و اگه شرایط خیلی سخته تجربه من این بوده که یکی آدم سعی کنه زیاد غم هارو کنکاش نکنه و همیشه یه داستان غمگین نسازه تو ذهنش حتی اگه واقعا داستانش غمگینه و اینکه چاره عذاب فراموش کردنه حتی شده به زور دیگه چیزیو تجزیه تحلیل نکن خیلی وقتا غم ها و سختی ها طاقت فرسا ولی ما چاره ای نداریم جز اینکه قوی باشیم و به خدا توکل کنیم واخر ام اینکه از خدا میخوام بهمون رحم کنه و سخت ازمایشمون نکنه
