شما بگین چه کنم

دعوای همیشگی من وهمسرم..مسائل مالی..

در شاد ترین وضع ممکن هم که باشه تا بحث پول میشه سریع عصبانی میشه .طبق گفته مشاوری که باهاش صحبت کردم خساست ۳۰درصدی داره‌.

ذره ذره پول میده ومن به شدت احساس حقارت بهم دست میده..انگار که بخواد باپول کنترلم کنه..وجوری بده که من هرچی که میده رو مستقیم خرج اون کار کنم وپس انداز نکنم..مثلا میخوام برم آرایشگاه بااسنپ رفت وبرگشت وهزینه یه اصلاح ساده ۳۰۰میریزه..

بارها شده بهش گفتم من یه زنم وحق دارم برای خودم پس اندازی داشته باشم اول ماه یک مبلغ ثابت بده خودم مدیریت کنم راضی نمیشه میگه چرا میخوای پس انداز داشته باشی‌‌؟؟؟

هرچی میخوای کارتم رو ببر بخر..اما همون مبلغ رو حاضرنیست به کارت خودم بریزه..

اخلاقای دیگش خوبه.مثل ماه میمونه..واین واقعا رو مخ ترین ویژگیش..

باهم خوب وگلو بلبل  ومهربونیم تا وقتی که من پول نخوام..

اینو بگم که من شاغلم البته تابستونا سر کار نیستم..

اما اصلا نمیخوام همسرم عادت کنه که خودم خرج خودم رو بدم چون یک کار ثابت نیست که خیالم قرص باشه همیشه میتونم برم..

گاهی هم مثلا میگم فلان وسیله ها رو نیاز دارم میگه پول میریزم برو بخر..میگم این مبلغ کمه..میگه برو بازار اونجا دیدی کم اومد بهم خبر بده میریزم..میگم خب آخه مگه به غریبه میدی که می‌ترسی؟؟نهایت اضاف بمونه چی میشه ؟؟؟

همه اخلاقش خوبه جز این مورد..

هرچه قدر منطقی و باسیاست هم پیش بری سریع عصبی میشه واسترس میگیره..احساس میکنه دارم گولش میزنم..

نمیدونم چرا این طرز فکر رو درباره من داره.؟؟

ناگفته نماند که مادرش چنین اخلاقایی داره ومن احساس میکنم ناخود آگاه احساس میکنه منم مثل مادرش  رفتار میکنم...چون مادرش بی نهاااااایت سیاست داره..