واسشون هرکاری میکردم تا بمونن نرن شاید به درد بخورن هه
من ۲۱ سالمه دانشجویم فهمیدم واقعا دیگه به درد نمیخورن میلم به تنهایی هم بیشتره حال و حوصله هیچ کدومشون هم ندارم
ولی خدایی گاهی اوقات هم خوب بودن ولی از یه جایی به بعد دیگه خوب نبودن مفید نبودن وقت تلف کردن بود
دقیقا الان فهمیدم و خیلی تنهام
یک وقتی متوجه میشی جز خودت هیچ کسی رو نداری
دقیقا
سنت ک بیشتر بشه میفهمی هیچ رفیق واقعی وجود نداره ک هیچ ، همه دشمنت هستن
تهش هر جا پشتتو نگاه کنی فقط خانواده هست
من که از دوست خیری ندیدم
از یجایی به بعد میفهمی دوست خوب نیست ،فامیل خوب نیست ،حتی یه وقتایی خانواده هم خوب نیست …. فقط خودتی
آره خیلی وقته همشونو گذاشتم کنار
به هر حال من متاهل بودم و صمیمی ترین دوستم که شبانه روز یاهم بودیم مجرد و اینم بگم که کات کردن از سمت خودش بود نه من
دقیقا
از ۱۶ شک داشتم از ۱۸ یقین پیدا کردم
من از وقتی رفیق به اصطلاح صمیمی رو از دست دادم تقریبا اولی و آخریش بود سعی کردم مثل اون پیدا کنم واقعا هم خوب بود ولی دیگه نشد که نشد منم بیخیالش شدم و دیگه نمیخوام بع کسی اونقدر نزدیک بشم دوستایی دارم گه گاهی احوال همو میگیریم ولی بازم مفید نیستن حداقل برای من شاید تقصیر خودمه
از ۲۵ سالگی فهمیدم همین که ازدواج کردم
من توی14 سالگی فهمیدم
هر چیزی .. هرچیزی هزینه-فایده داره..
