ما یه رسم داریم عروسی و تولد و جشن های غریبه هایی که باهاشون زیاد بده بِستون نداریم دعوت میشیم.. اینکه طرف مراسمشو تو خونه گرفته یا تو باغ یا تو قصر یا پارکینگ یا هرجا..اون هیچ.. اون انتخاب خودش بوده هزینه اون هیچ..اینکه بابت موزیک و هزینه های جانبی که کرده ..انتخاب خودشون بوده..هیچ..اما از اون قسمت که ما کیک و شیرینی و غذا و..خوردیم طرف اون هزینه رو برای من کرده.. به اندازه اون هزینه به تعداد افرادی که هستیم کادو میدیم.. یه چیزی اضافه تر جدا از هزینه ی چیزایی که خوردیم یا تو پاکت میزاریم میدیم یا شاباش و.. میدیم..
مثلا ۴نفر باشیم نفری ۵۰۰ مثلا خورده باشیم ۲تومن کادو میدیم یه مقدارم شاباش و.. هم جدا از هزینه ی خوردنمون به عنوان هدیه میدیم.. که مثلا اگر ۱۰۰ میلیون هزینه کرده اون قسمت از هزینه هاش که برای لاکچری بازی هاشون بوده که هیچ به ما مربوط نیست.. اما اون قسمتش که ما رو دعوت کرده و اسباب شادی ما رو هم فراهم کرده به جیبش برمیگرده.. اینطوری طرف دفعه بعد بازم خواست یه مجلس شادی برپا کنه تن و بدنش نلرزه...و بازم جرات بکنه ازین حرکت ها بزنه... پشت دستش رو داغ نکنه..
اگرم یه نفر رو دعوت کنیم که زرنگ باشه از همه بیشتر بخوره و ضایع بازی در بیاره و کادو رو بپیچونه ، خودشم اهل مهمونی گرفتن نباشه و اگرم بگیره انتظار کادو داشته باشه.. دیگه تو مهمونی هامون دعوتش نمیکنیم.. یا اگر طرف نسبت نزدیک داشته باشه به واسطه یه نفر که باهاش صمیمی باشه بهش میفهمونیم که زرنگ بازی معنی نداره ..یا کادو نمیدی کادو هم نخواه.. یا کادو میخوای خودتم باید نو مجالس گدا بازی تو جمع کنی..