۱۴ سال قبل با کسی ازدواج کردم که پسر ۶ ساله داشت
کل دوران دبستان مثل مادر بودم براش تو تحصیل و درس و مشق
فقط من به فکرش بودم
پدر و مادرش مشغول شکایت برای حضانت بودن
حالا پسره ۲۰ سالشه
دیگه حوصلشو ندارم نمیتونم تحملش کنم
رفتاراش خیلی رو مخ هست
از یکی دو سال بعد ازدواج پشیمون بودم از ازدواجم ولی تحمل کردم
الان دیگه بریدم و به همسرم میگم دیگه بره خونه مادرش
به نظرتون من بد جنسم؟
نمیشه گفت بدجنس ولی خب همچبن حقی نداری مسلما که بخوای بیرونش کنب
سلام یک عدد نامادری هستم عین شما دقیقا همین مشکل دقیقا جنسیت پسر دقیقا رو مخ ولی نمیره پیش مادرش احساس میکنم عمدا داره تحمل میکنه تا من کم بیارم
ینی هیچ حس محبتی بعد چهااارده سال بهش نداری؟دوسش چطور نداری آخه
این کار رو نکن حس ترد شدن پیدا میکنه
هنوز دوره حساسی هست
حق داری خسته باشی ولی خب حق نداری بهش بگی از خونه پدرش بره
الان این آقا پسر در دوران مهم و حساسی از زندگیشون هستندبه لحاظ سنی
این رفتارهای خسته کننده و از دید شما آزار دهنده میتونه طبیعی باشه
آدم یک گلدان که میخره چند بار به گل های درونش آب میده
مراقبت میکنه بعد از چندی اگر قرار سفر فراهم بشه
نگرانش میشه که نکنه خشک بشه تا برگردم فکر کود و آب و نورش هست
شما چطور بعد از این همه سال احساس اینکه ایشون فرزند شماست و متعلق به این خانه و خانواده هست ندارید
و اون را بخشی از زندگیتون نمیبینید ؟
میشه رفتارای رو مخش رو بگی؟
نامادری های گرامی وقتی نمیتونید تحمل کنید بیخود کردید ازدواج کردید مگه مرد ازدواج نکرده قحطی اومده بوده اون زمان؟!
