دوست دارم بمیرم امروز قبل از فردا
صبرم تموم شد از خانوادم از شرایط از پدرم از مردم از اجتماع از خواهرم و برادرم حالم به شدت داره از اینا به هم میخوره دیگه نمیخوام هیچ کدوم از اینا رو ببینم خسته شدم بسه دیگه
خدایا چرا منو تو این شرایط قرار دادی
دیگه نمیتونم تحمل کنم
میفهمم
درکت میکنم
تو اولینش نبودی اخریشم نخواهی بود
سعی کن شرایطو عوض کنی
حقتو بگیر
واسه همین من خستم هر چقدر مهربونی کردم گذشت کردم بخشیدم اینگار همه اینا به هوا
رفتار همه با من یه جوریه که انگار من قاتلم یا فرد بدی هستم و هیچوقت به خاطر مهربونیم تا الان ازم تشکر نکرده
همه گناه هایی که کردم هم به گردنشون همه هم به خاطر اونا هستش
خدایا مردم این زمین منو رحم نکردن تو تو اون دنیا رحمم کن
که شاید اینجوری هم نباشه
سلامت باشین
خودتو تغییر بده تا آخر عمر هم کارا رو کردم این اون بندازی نه عمومی داره نه خودت آروم میشی
یه جا باید خودت مسیولیت کاراتو جایی که الان در آن هستی خوب یا بد روبپذیری و اگر ناراضی هسی انتخاب درست رو یاد بگیری
زندگی که من درونش قرار گرفتم هیچ نصمیمی واسم نزاشته و نمیتونم خودمو تغییر بدم چون نمیدونم من کی هستم چرا من تو این زندگیم خودمو نمیشناسم و نمیتونم بشناسم
احساس میکنم زندگی داره تیکه تیکم میکنه و مردم تیکه هامو میخورن
سلام عزیزم چندسالتونه؟
واقعا یخت شده شرایط متاسفانه خانوادها بلد نیستن جوونا رو درککنن و بین خودسون و بقیه دیوار میکشن و ایناها ایجاد ترومهای کودکی میشه با خونه نشستن و کل کل با خانواده به جای نمیرسی نمیتونی افکارشون رو تغییر بدی نمیتونی اصلاحشون کنی ولی میتونی فکرتو باز کنی میتونی رو خودت و اهدافت تمرکز کنی دنبال علایقت برو به فکر پیشرفت باسنگو نمیشه نمیزارن اگه پافشاری کنی رو چیزی بدستش میاری برو کار کن سرگرم کن خودت مستثل بشو دستتو بزار تو جیبت انوخت میفهمی عزت نفس و اعتماد بنفس ینی چی با نشستن و زانو غم بغد کردن چیزی تغییر نمیکنه
از وقتی کودک بودم تا الان پدرم اصلا اجازه نمیده برم بیرون اجازه نمیده لباسی که دوست داریم بپوشیم یا بخریم پول تو جیبی نمیده و کلا میشه گفت که مثل اُسرا هستیم و در محل تحصیلم دخترا وقتی از خودشون و خانوادشون و لباس و خریدشون حرف میزنن تو مغزم به خودم میگم خوش به حالتون و تو خونه از پدرم چیزی به جز غر زدن و داد زدن و تحمل حرفاش نداریم و اگه رو این وضعیت اعتراضی داشته باشیم بهمون میگه راه بازه جاده درازه همین مادرم خیلی سعی کرد شرایط رو تغییر بده ولی هیچی که هیچی و خانوادشون هم بدتر از خودشونن و برادر و خواهرم مثل بابام هستن همیشه باهام دعوا دارن جز حرف و غر زدن سرم چیزی ندارن
من خسته شدم مثل اسیر دارم زندگی میکنم دوست دارم فرار کنم خودمو تو دریا پرت کنم
