صبح که تا بیدار بشه بره مدرسه بیچارم میکنه از لج کردن و بهانه گیری امروز صبح میگفت میخوام تنها برم تا خود مدرسه خون به دلم کرد ولی تا میزارمشو میام خونه اذیتاش یادم میره دلم براش تنگ میشه تا برم دنبالش از بین بچه ها که میبینم دلم براش غنج میره با قربون صدقه میارمش خونه ولی نرسیده اذیتاش شروع میشه یه سره نق نق و بهانه گیری سر درساش نمیشینه ,شیطنتو ریخت و پاش یه کاری میکنه که دیگه حس میکنم اعصابم کشش نداره امروز گفتم کاش یه مدرسه بود صبح میزاشتمت آخر شب هم میومدم دنبالت
پسرم کیوت بازی و شیرینی هم زیاد داره ها ولی وقتی میوفته رو دور اذیت وحشتناک میشه
