یادمه شش سالگیم،ک تازه ورود کرده بودم ب عرصه ورزشای رزمی
وقتی شیهان تایم دویدنمون برا گرم کردنو از یه دیقه افزایش داد ب پنج دیقه،انقدی برام سخت بود ک تا چند ماه اول نابود بودم و یادمه مامانم گف [عادت میکنی]
اونلحظه حس میکردم مسخره ترین حرفی بود ک میتونسم بشنوم و بی منطقترین
ولی کلاس هشتم ک بودم و کمر مشکی؛
تایم دویدنمون ک شد بیس دیقه ،نتنها غری نزدم،بلکه برام کار سختی نبود
یادمه [عادت کرده بودم] و قوی شده بودم
هم گذر زمان،و هم تحمل اون سختی
باعث شده بود اوکی بشم،اونم ن برا پنج دیقه!بلکه بیس دیقه:)
حالا یازده سال از روزی ک رزمی کارشدم میگذره
روزای اول یادم میفته خندم میگیره
زندگیم همینطوره...قراره برگردی عقب و ب دردات خندت بگیره..پس زندگیتو زندگی کن..اینم میگذره:]
خلاصه ک
آره...آدما عادت میکنن)