خودم ماشین ندارم
متن هم کپیه
👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻👇🏻
توی این شش ماهی که ماشین جدیدم رو خریدم حدود ۱۵ هزار کیلومتر باهاش رفتم و کلی شهرهای ایران رو گشتم.
امروز یکی از آشناها کیلومتر ماشین رو دید و با تعجب گفت «این همه با این ماشین راه رفتی؟ نمیگی از قیمت میفته؟ من ماشین مدل ۱۴۰۰ دارم کلا باهاش ۱۰ هزارتا رفتم و الان مثل پول نقده برام»
امروز با نوع جدیدی از فقر فکری آشنا شدم. اینکه انقد ذهنت فقیر باشه که بیای به جاهای نرفته، ذوقهای نکرده و زیباییهای ندیده افتخار کنی، اینکه از یک ماشین سالها مواظبت کنی برای خریدار بعدی. دنیا دو روزه، توی این دو روز از داشتهها لذت ببرید نه اینکه امانتدار مال خریدار بعدی باشید
نظرتون چیه دوستان؟
