اندوهت را با من قسمت کن
شادیت را با خاک
و غرورت را با جوی نحیفی که میان سنگستان
مثل گنجشکی پر میزند و میگذرد
اسب لخت غفلت در مرتع اندیشه ما بسیار است
با شترهای سفید صبر در واحه تنهایی
میتوانیم به ساحل برسیم
و از آنجا ناگهان
با هزاران قایق
به جزیرههای تازه برون جسته مرجان
حملهور گردیم
تو غمت را با من قسمت کن
علف سبز چشمانت را با خاک
تا مداد من
در سبخزار کویر کاغذ
باغی از شعر برانگیزد
تا از این ورطه بیایمانی
بیشهای انبوه از خنجر برخیزد
“منوچهر آتشی”