واقعا حس میکنم ی چیزیم نسبت به بقیه کمه که همه بقیه رو به من ترجیح میدن و هیچوقت هیچ تلاشی برای موندن من نمیکنن و اون کسی که همش دنبال اینه بقیه پیشش باشن منم و همه ولم میکنم نمیدونم چکار کنم از ظهری داشتم منت ی نفرو میکشیدم که باهام اشتی کنه ریما التماسش کردم در حالی که مقصر اون بود من ازش معذرت خواهی کردم اونم بزاش مهم نبود و گفت نه اعتماد بنفسم واقعا خراب شده چرا من اینهمه زود به همه وابسطه میشم چکار کنم الان حس میکنم لصن شاید چون زشتم خوشگل نیستم یا شاید چون پولدار نیستم اینجوریه
نکن دیگه چرا باید بری التماس کن برو با یکی دیگه دوست شو
بنظر من این یه ضعف تربیتیه
یعنی حتی اگه همه برات بمیرن فکر می کنی انگار اشتباهی شده
یا حتما یه غرضی دارن و از روی غرض افتادن دنبالت چون تو ناخودآگاهت اینجوری حک شده که تو انقدری نیستی که کسی بخاطر خودت پیشت بمونه
یا گاهی فکر می کنی نکنه آدما فقط از روی "ترحم" یا رودربایستی با من موندن...
واسه خودمم پیش اومده البته من هیچ وقت نمی تونم فکر کنم کسی غرض داره اما همیشه ته دلم احساس می کنم یه جای کار می لنگه که دوستام دوسم دارن🫠😪
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
27 ثانیه پیش
27 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
