به نظرتون تک فرزندا بدبختن

کاملا بستگی به تربیت داره

من پسرم تک فرزند هست ولی هیج وقت نذاشتم لوس و وابسته بشه. قوی و مستقل بار اومده روابط اجتماعی عالی داره و روحیات قوی و انتقاد پذیری داره 

تربیت مهم ترین چیزه 

اتفاقا من تک فرزند زیاد دیدم ولی هیچکدوم اینجوری نبودن، اگ پدر مادر زیاد نینی ب لالاشون نزارن اینجوری نمیشه 

واقعا مدل زندگی‌مهمه عزیزم. خب اینحا هنوز داداشم داداشم براشون مهمه.  مثلا ما‌ کاری نداریم بهم. واسه همین میگم مدل زندگیا‌تواین طرز‌فکر مهمه. 

از خدامه تک فرزند بودم

توی فامیل هرکی تک فرزنده خوشبخته و از نظر رفتاری هم هیچ مشکلی نداره 

یعنی بقیه به درستی مشکلشون را حل میکنن و نیاز به کمک ندارن 

وقتی دلیل علمی و موجه ندارید 

مجبورید حتما  یه حرفی بزنید ؟

هیچ مشکلی مختص تک فرزند ها نیست 

مربوط،به بستر رشد فرزند ه ربطی ام به یک یا چند تا نداره

والا هرچی بچه بیشتر بهتر😁 ولییی به شرط اینکه وضع مالیت خیلیی خوب باشه

اره عقده ای میشن 

کلمه بدبختن رو نمیشه روشون گذاشت اما از خیلی بعدهای زندگی محرومن 

و تربیتشون هم فوق العاده سخت تره 

هیچوقت خواهر برادری ندارن باهاش وقت بگررونن بعد ازدواج سن پدر مادرشون بالا بره چون تک هستن داعم باید نگران پدر مادرشون باشن و نمیتونن این مسعولیت رو با کسی تقسیم کنند 

خیلی از فرایندهای تربیتی و اجتماعی شدن رو که در تعامل و دعواها و گذشت ها با خواهر برادر تو آدم ها شکل میگیره اونا ندارن و خانواده مجبورن اون بخش رو هم خودشون تازه اگه بتونن جبران کنند 

با این شرایط اقتصادی همه بدبختن تک فرزندها بدبخت نیستن کی گفته هرکی خواهر وبرادر داشته باشه خوشبخت هستش حضرت یوسف یازده تا برادر داشت کمیت مهم نیست کیفیت مهمه بعضی وقتا بعضی خواهر و برادرها حتی مانع پیشرفت خوشبختی هستن ودخالت های نابجا هم دارن 

من تک فرزند نیستم خواهر برادر دارم الان یه زنگ بمن نمیزنن

تازه کلی براشون زحمت کشیدم

مامانم هم دانشجو بود هم معلم

من بچه بزرگه بودم

ببین من بچه های فامیلمون که کم سن هم نیستن و بین دهه بیست تا سی هستن تک فرزندن بعضیا و وقتی مثلا من بهشون یه زنگ بزنم بیا پیش ما یا بیا با هم بریم بیرون انقدر شاد میشن طفلی ها مثلا طرف پسره ده سالم از من کوچکتره ولی میگه واقعا شماها الان به یاده من بودین ؟مرسی که گاهی به منم میگین بیام حتی نتونه بیاد یه عالم تشکر میکنه چون این حس رو جای دیگه دریافت نمیکنه کلی رفیق داره ها اما اون حس خانواده یا فامیل رو ازشون نمیگیره خوب 

بعضی تک بچه ها هم خوب خیلی افراطی میرن سمت دوست و گاهی آسیب های عجیب میبینن 

یوسف بیچاره دور از خانوادش بود بخاطر طمع برادراش ولی عزیز مصر شد اخرش

ببین اینکه یک ویژگی رو ببندیم به یک دسته یا گروه یعنی داریم تعمیم میدیم و این یکی از خطاهای شناختی مغز هست و اشتباهه 

اینکه تک فرزندها بدبخت میشن 

یا تک فرزندها خوشبخت میشن 

کاملا بی معنیه حرفی که میخوای تعمیم بدی به گروه یا باید علمی باشه یا اصلا تعمیم کلی ندی 

همه چیز بستگی به شرایط داره هر کدوم هم یه حسن و لطفی داره و یه چالش هایی داره 

من با آگاهی و تحقیق و مطالعه برای شرایط خودم به این نتیجه رسیدم که نمی‌خوام پسرم تک فرزند باشه شرایط رشد برای بچه هایی که خواهر برادر دارن بیشتر فراهمه ، هوش اجتماعی شون بیشتر رشد می‌کنه بچه های تک  نیاز به حمایت اجتماعی بیشتری دارن والدی که انتخاب کرده بچه ش تک فرزند باشه باید کمبود خواهر برادر و رشدی که خواهر برادر برای بچه ایجاد می‌کنه رو از طریق دوست هایی که هم ارزش هستن و از نظر خانوادگی شباهت دارن پوشش بدن رفت و آمد خانوادگی ایجاد کنن مسافرت برن و دوست های ثابت ایجاد کنن برای بچه شون تا اون رشد و تعامل که نیاز روان بچه هست  در ارتباط با بچه های دیگه تامین بشه

 من برای خودم همچین شرایطی رو نمی‌بینم اولا چون شهر محل زندگی مون رو می‌خوایم تغییر بدیم 

دوما چون اساسا خوشم نمیاد کسی حتی با وجود نزدیک بودن ارزش هامون انقدر به حریم خونه من نزدیک بشه

 سوما لذت خانواده پر جمعیت و زیاد بودن تعداد عزیزان هم برای من یک ارزش به حساب میاد دومی رو آوردم به سومی هم فکر میکنم 

شما با توجه به شرایط خودت تصمیم بگیر ببین چی بیشتر به صلاح بچه ت هست 

دیگه اینو روان‌شناس‌ها میگن در موارد  دیگه روان‌شناس‌ها رو قبول دارید به این مورد میرسه میگید نه

من پسرم تا هشت سالگی تک فرزند بود همیشه حوصله ش سر میرفت هر چی هم دلش می‌خواست بهش می‌دادیم اما از یه جایی به بعد انگار دیگه هیچ آرزویی نداشت چون همه چی واسش فراهم شده بود دیگه هیچی راضیش نمیکرد ولی بعد از به دنیا اومدن داداشش اخلاقش بهتر شد اون حساسیتی که داشت خیلی کم رنگتر شد درسته یه کم دیر به فکر بچه ی دوم افتادیم ولی خیلی روش تاثیر داشت