چند وقت پیش رفته بودم مخابرات
یه خانمه اومده بود دعوا و داد و بیداد سر ارثیه و مشکلی که واسشون پیش اومده بود(حالا من قضیه رو نفهمیدم چیه و چه ربطی به مخابرات داره)
الانم بحثم سر اون بنده خدا نیست
ولی یه چیزی ذهنمو مشغول کرده
چجوری یه سریا وقتی پدر یا مادرشون رو از دست دادن، حال و حوصله‌ی اینو دارن که سر ارث و ارثیه، گیس و گیس کشی کنن؟!
من اصلاً نمی‌تونم حتی بهش فکر کنم
مثلاً میگم یه وقت خدای نکرده زبونم لال برای پدرم اتفاقی بیوفته، همرو میدم به مادرم، بالاخره من خودم توانایی کار کردن دارم، اما مادرم چی؟!
یا برادر کوچیک ترم چی؟!
