هیچ کسیو نداشتن

وقتی بچه بودم باهام خوب رفتار نمیشد و کتک می‌خوردم و بزرگتر شدم هیچ برام ارزش قائل نبودن مادرم همیشه منو از خونه سر چیزای الکی مینداخت بیرون از بچگی حس تنهایی شدید درون وجودم ریشه کرد و وقتایی که پریود میشدمم درکم نمی‌کرد یبار آنقدر درد داشتم بهم فشار اورد با همون درد ب کارا رسیدم برای یک لقمه غذا آنقدر باید کار میکردم و ظرف میشستم که منت روی سرم نباشه همش بهم زخم زبون میزدن هیچ کسیو نداشتم بهش بگم توی این زندگی دارم زجر میکشم فقط گریه کردم و موهام سفید شد،هیچکسی رو ندارم هیچکس ،هیچکس پشتم نیست جز خدا،زندگیم اگه روزی بمیرم از بدبختی هام اروم میگیرم،انقدر شانسم کمه که یک نفر هم تو دنیا پشتم نیس