بچه ها من تو خونه از نظر به اشتراک گذاری هر مدل اطلاعاتی احساس ناامنی میکنم
از بس پدرم زبونش تند و تیزه، و تو حرفاش تحقیر هست، مدام ترجیح میدم هرمشکلی رو حتی شده دست و پا شکسته خودم حل کنم و تا میشه بهشون رو نزنم
و بعد اگه یه وقت درست پیش نره، شاکی میشن که تو سرخوردی، تو تیشه به روی خودی و باید میگفتی
ازم هزارتا توقع تو خونه دارن ولی چیزی ازشون جز خوراک پوشاک (که اونم مانتوهام از چندسال پیش همیناان) نمیگیرم، حس میکنم در حقم اجحاف میشه
میگن تو تنبلی نمیری باشگاه و گواهینامه بگیری و ... ولی خداشاهده که من همش میخوام فقط زیرمنت نباشم حتی اگه زندگیم عین جهنم بگذره و مدام حسرت بخورم
اینقدر جلوم گفتن ما پول نداریم که دلم نمیخواد پولی بگیرم
یه قرون هم که در بیارم نمیخوام خبردار باشن که انتظار و توقع و ... پشتش بیاد. که مثلا اگه سر دو ماه تموم شد توبیخ بشم که چرا پول خودم تموم شده! یا به جزئیات در جریان باشن کجا خرج شده، چون ممکنه اطلاعاتی که دارن رو علیهم به کار ببرن
مثلا اون روزایی که میدونستن کی خوابگاهم و کی تعطیله مجبورم میکردن برم خونه و مهم نبود که من چقدر دلم میخواد خوابگاه باشم...
دوست ندارم ازشون بابت چیزی اجازه بگیرم
کسی اینجوری مثل من بوده؟
