من سنم کمه ولی حتی اطرافیانم میگن که من بیشتر از سنم میفهمم خودمم همیشه اینطور حس کردم البته خیلی جاها خیلی حماقت ها کردم و مثل بچه ها رفتار کردم ..
من از همون اول ابتدایی هیچ دوستی تو مدرسه نداشتم
تا الان
همیشه تو مدرسه همه منو مسخره میکنن و بهم تیکه میندازن ..
من از همون اول ادم درس خونی نبودم ولی چون ریاضیم ذاتا قوی بود از تیزهوشان دراومدم(البته چندسال پیش)..
الانم رفتم رشته تجربی که واقعا خیلی پشیمونم کاش اینکارو نمیکردم ..
چون نمیتونم برم سمت درس از درس بدم میاد..
دیگه از نظر هوشیم خیلی ضعیف شدم قبلا خیلی تیزبودم تو همه چی..
همش از صبح تا شب فقط تو اینیستام و فقط هندزفری تو گوشمه
خسته شدم از خودم
دیگه متنفرم از خودم
هیچ دوستی ندارم (بجز دخترخالم که اگه اونم نبود واقعا دق میکردم)
تاحالا هیچ توجهی از جنس مخالفم ندیدم
خونمون هم همیشه برام یه محیط متشنجه
پر از دعوا و ..
حس میکنم روز به روزم دارم افسرده تر میشم..
زندگی هیچ معنایی برام نداره
هراز گاهی حس میکنم اگه شوهر کنم زندگی قرار جذاب تر بشه ولی هرازگاهیم میبینم همون اش و کاسه است..
واقعا نمیدونم از دست خودم چیکار کنم
دوستدارم بمیرم و تو ارامش باشم کاش نبودم اصن هیچوقت
یعنی راهی روشی دعایی چیزی هست بتونم از این حال بد دربیام؟
دوباره انگیزه بگیرم دوباره باهوش تر بشم برم سمت درس
یا شوهر خوب گیرم بیاد
توروخدا مسخره نکنین واقعا حالم بده
نمیدونم شما بگین چیکار کنم😭😭
جز اینجا جایی ندارم حرفامو بزنم
پناه اوردم اینجا
