هرگَه که یکی از بندگان گنه کارِ پریشان روزگار، دستِ انابت به امیدِ اجابت به درگاه حق جَلَّ وَ عَلا بردارد، ایزد تَعالی در او نظر نکند بازش بخواند؛ باز اعراض فرماید. بار دیگرش به تضرّع و زاری بخواند. حق، سُبحانَهُ و تَعالی فرماید: یا مَالئِکَتی قَد استَحتییتُ مِن عَبدی و لَتسَ لَهُ غَتری فَقَد غَفَر ُ لَهُ. دعوتش اجابت کردم و امیدش بر آوردم که از بسیاریِ دعا و زاری بنده همی شرم دارم.
این حدیث یه حدیث قدسی هستش که گلستان سعدی تضمین کرده