زندگی در غربت

عزیزم اگر شوهرت راضی هست خودت باشگاه و فرهنگ سرا برو دوست پیدا میکنی خانوادگیش نکن ، اما همیشه در انتخاب دوست انتخاب درست داشته باش،

واقعا در همین حد در روز و یا دو بار در هفته خیلی خوبه و کافیه

من الانم نود درصد کارامو خودم انجام میدم و ارتباط تنگاتنگ با اعضای خونواده م ندارما اما همین که میبینی هستن و بهشون دسترسی داری انگار یه قوت قلب بزرگیه،من امیدوارم که کم کم بتونیم جابجا شیم بیایم نزدیکتر

من قم زندگی میکنم،خانواده نیشابوراند،راهمون خیلی دوره،رفت وامدمون خیلی کمه،بایکی ازدوستای اقامون رفت وامد داریم،اکثرا خونه تنهام،وکتاب میخونم،رمان ،گاهی هم میرم پیاده روی سرخودموگرم میکنم،إن شاءالله زودی مامان بشم ازتنهایی در بیام،لطفا برام دعاکنید

ب چی آخه دنبال کارم آرایشگری چیزی نیس ولی

منم سه ساله تهرانم .سخته مخصوصا با بچه.

ولی چاره ای نیست.باید کم کم خودتونو با شرایط وقف بدین.

إز اين فرصت استفاده كن و يه زبان جديد ياد بكير 🌸

عزیزم فرهنگ سراها کلاس شهروند کوچولو داره که تو اون تایم خودت هم میتونی بری کلاس،

من که در شیراز وقتیپسرم چهار ساله بود نیم ساعت نیم ساعت از کلاس شهروند کوچولو شروع کردم عالی بود برای من تجربه خوبی بود بهتر از مهد بود یادش بخیر

فرهنگ سرا ها معمولا در پارک های مختلف هست، ایشالله زندگی در غربت رو بخوبی بگذرونی،

با اینکه من دوران اولیه زندگی مشترکم کلا در غربت بود از همون شروع عقدم تا شش سال، پدر و خواهرم رو نبودم در شهرمون که از دست دادم ، تمام لحظاتش جز خاطرات از دست دادن این دو عزیز الان فقط به خوشی در ذهنم میگذرن

عزیزم من خیلی وابسته به خانواده بودم اون زمان تو غربت حتی تو خونمون تلفن نبود،البته ما خوابگاه متاهلی دانشگاه بودیم هر  شب کا ر من این بود که با شوهرم سر کوچه تو باجه تلفن کارتی بودیم که من با خانوادم حرف بزنم  یک کارتن تاید سافتلن من کارت تلفن داشتم موقعی که از اون شهر اومدم،،من کارم گریه بود در تنهایی، اما روزگار میگذره، اینا رو گفتم بدونی چه سختی‌ها کشیدم

  الان دیگه با پیشرفت تکنولوژی غربت معنی کم میده،باور کن حتی وقتی خارج از ایران هم بودیم با کارت ارتباط برقرار میکردیم با ایران،