باید بگذارید که هر تاثری در شما، در عالم تاریکی، در عالم بیان ناپذیر، در عالم ناهشیاری، در این عالمها که راهشان بر عقل بسته است به بار بیاید. با شکیب و فروتنی منتظر باشید تا روشنایی نوینی جلوه گری کند. هنر از پرستندگان خود و آفرینندگان خود همین را میطلبد.
در اینجا زمان مقیاس نیست، یک سال به شمار نمیآید و ده سال طولی ندارد. هنرمند کسی است که حساب نمیکند. هنرمند درختی است که میروید، بی انکه در روییدن شتاب کند. با اعتماد پیش بادهای سخت زمستان پایداری میکند و هرگز بیمی ندارد از اینکه مبادا بهار نیاید. بهار میآید. اما نمیآید مگر برای کسانی که شکیبایی کنند و چنان آرامشی دارند که گویی از دیوان قضا خط امانی به ایشان رسیده است. من هر روز به بهای دردهایی که تقدیسشان میکنم بهتر درمیابم که شکیبایی مایه توفیق است.
