درد دل

سلام شبتون به خیر 

راستش چند روز ناراحتم همش. احساس دیده نشدن خورد شدن و شکسته شدن قلبم آزارم میده همینطوری که دراز میشم اشک چشمام سرازیر میشه 

الان ۲۰ سالمه تا دوسال پیش پدر و مادرم هر چی خواستگار بود بهم نمیگفتن و رد میکردن که البته ازشون ممنونم چون باعث شدن درسمو بخونم و به هدفم برسم 

ولی الان از نظر تحصیلی و شغلی آیندم مشخصه 

پدر و مادرم بدون اینکه از من بپرسن خواستگار رد میکنن و این در حالی که من بعد ها متوجه میشم یه سری کیسا بودن که واقعا شرایطشون خوب بوده 

میدونین بیشتر از هر چیزی اینکه منو نمیبینن به احساساتم توجه نمیکنن اذیتم میکنه اینکه نمیان بگن دخترم یه همچین کیسی هست نظر تو چیه بالاخره آینده منه حق دارم نظرمو بگم ولی وقتی کسی نظری نمیپرسه و آدم حساب نمیکنه😓 یا یه سری معیارا دارن که واقعا برای من اولویت نیست و باز حرف که پیش میاد اونم تحمیل میکنن بهم مثلا ما کلا تو رو به کسی که فلان شغلی داشته باشه نمیدیم در حالی که نظر خودم نیست و برام توی اولویت های بعدیم قرار میگیره 

میدونین این روزا خیلی احساس تنهایی میکنم اینکه حس کنی هیچ کس درکت نمیکنه خیلی سخته 

این فقط گوشه کوچیکی بود از درد دلام 

چیکار کنم به نظرتون