در بازی زندگی

یاد میگیری:

اعتماد به حرف های قشنگ بدون پشتوانه،مثل آویختن به طنابی پوسیدست.

یاد میگیری:

نزدیکترین ها به تو گاهی میتوانند دورترین ها باشند

یاد میگیری:

آنقدر از خودت برای روز مبادا پس انداز داشته باشی، تا بتوانی یک روزی تمام خودت رو بغل کنی و بروی

و در جایی که شنیده و فهمیده نشوی نمانی

یاد میگیری :

دیوار خوب است

سایه درخت مطلوب است

اما هیچ تکیه گاهی ابدی نیست