درددل

امشب تولد ۲۰ سالگیم هس انگار یک کوه پشتمه غمه همه این سالا جلو چشامه دلم خیلی گرفته از موقع ای که زندگیو متوجه شدم غم و غصه بوده و هس بدیش اینه تو این دنیای بزرگ حتی یک نفرم نیس باهاش درد دل کنم همیشه اونی که دلداری میده منم تو اوج غم و حال بدیم باید نقاب بزنم به چهرم و همرو آروم کنم حتی یکبار کسی بهم نگف درد تو چیه انقد تو خودم ریختم غصه هامو که بلد نیستم با کسی حرف بزنم درد دل کنم نمیدونم چجوری باید حرف دلتو به کسی بگی تو تمام این سالها بی صدا اشک ریختم دور از چشم بقیه که الان اگه بخوامم موقع گریه صدام در نمیاد انقد به خودم فشار میاد انگار یک گوله تو گلومه و هر لحظه  امکان داره بترکه ولی نمیشه خسته شدم ازینکه تظاهر به خوب بودن کنم ازینکه بگم زندگیم هیچ مشکلی نداره خستم