دیگ پسرمو نمیفرستم پیش دبستانی

بزارش کلاس های ورزشی تکواندو یا کاراته دختر منم اینجوری بود پنج ماه فرستادمش اوایل تو کلاسش میشستم عادت کنه یواش یواش به بهونه های مختلف ده بیست میرفتم بیرون گریه میکرد ولی بعد درست شد که خداروشکر امسال رفت کلاس اول اصلا گریه بیقراری نکرد خودش گفت مامان برو خونه بعد بیا دنبالم 

مهدش باهات همکاری میکنه ؟؟

مثلا بگی یکی دوهفته بچه رو خوب جذب کنن اونجا دوست پیدا کنه؟ 

اگر همکاری نمیکنن عوض کن بگرد چند حای دیگه ببر جایی که بتونن با محبت و مهربونی بچه رو جذب مهد و مربی کنن 

وگرنه جواب نمیده 

بخدا لازمه گاهی سختی بکشن من خودم الان از شوهرم قوی ترم تو مشکلات چون مامانم خیلی مستقل برامون آورد اما همسرم حتی دستسوییم می‌خواسته بره مامانش همرایس می‌کرده نتیجه اش هم میشه وابستگی .باور کن مادرا اذیت نمیشن چون شیره وجود خودشونه اما زن بدبخت که گناه نکرده

بله.  اینم درسته کاملا

ولی بچه با بچه فرق داره

بعضیا ظرفیت پذیرش و انعطاف پذیری روانی بالاتری دارن و بعصیا برعکس.

باید شرایط بچه رو هم سنجید و مطابق اون عمل کرد

چقد خودتو‌ عذاب دادی ۱۲ سال ؟؟!!!!

روزای مدرسه که میتونستن بهترین خاطراتت باشن ...

بیخیال شو 

بذار بچه به آرامش برسه 

سال بعد بزرگتر میشه و راحت تر می‌ره 

به غیر از الان که تحت فشار جسمی هستی تو‌خونه خودت آرومی؟

تنش اظطراب نداری

داشته باشی بهت میچسبه نمیتونه دور بشه

باید یه مدت بزاری آرووم بشه

یا یه کاری بکنی با یکی از همکلاسیای مهدش بیرون مهد دوست بشه باهم ارتباط بگیرن به خاطر بودن با دوستش بره کلاس یکیو تو‌کلاس داشته باشه

بگو تو‌کلاس کیو بیشتر دوست داری بعد کم کم ارتباط بگیر با مامانش قرار بزار برید خانه بازی پارک شهر بازی 

بهوهوای دوستش بره کلاس 

این راهو امتخان کن

اگر مادر یکی همکاری نکرد برو گزینه بعدی

بله ولی در ابتدا روحیه بچه تا حد زیادی تحت تاثیر خانواده اس .

جای تاسفه که افراد بی تجربه رو سر کار گذاشتن 

چه ربطی دار عزیزم؟ آمادگی واجب نیست اختیاریه 

برای کلاس اول هم بگرده ان شاالله یه مدرسه ی خوب که با بازی بچه رو جذب میکنن پیدا کنه ،بعضی بچه ها روحیشون جوریه به زمان بیشتری نیاز دارن