دوستان از نوجوانی پدر من هیچ وقت به من محبت نکرد نه تنها محبت نکرد بلکه همیشه با گوشه و کنایه جواب منو میدهه همش دنبال اینکه از من بهونه بگیره یا منتظر یه حرفی بزنم و با کنایه در جوابش یه چیزی بگه
همیشه در گوشم گفته تو نمی تونی تو بلد نیستی تو هیچی نمیشه و متاسفانه باعث شدهه من یه ادم تنیل بی انگیزه بدون اعتماد بنفس و همینطور مشکل در تصمیم گیری اعتما نداشتن به خودم بار بیام بنظرتون چیکار کنم تا اعتماد بنفسمو به دست بیارم بخدا خسته شدم 😔
اینم زندگی من دارم 🥺
فقط تا جایی که میتونی به دیگران باج نده و فکر نکن چون به خودت اعتماد نداری پس اونا درست میگن و حرف حرفه اوناعه..اگر شرایط شو داری برو پیش تراپیست و تا زمانی که بهتر بشی جلوی دیگران وانمود کن قوی و با اعتماد بنفسی حتی به غلط. اگرم مثله من شرایطش رو نداری کتاب بخون، پادکست گوش بده، توی این تاپیک های سمی که اعتماد بنفستو ازت میگیره نرو..کلا دوری کن از چیزای سمی
تو مثل یه آسمون ابری و طوفانی هستی...اون ابر ها و طوفان که حکم حرفای سمی پدرت رو داره هویتت رو تشکیل نمیده...آسمون از اولش بوده از اولش وسیع و عظیم بوده..حتی قبل از وجود ابر ها..اصلا همه‌ی حرفارو باور نکن. انتقاد پذیر باش ولی همیشه ام باور نکن
اگرم افسرده هستی واقعا نمیدونم باید چه کار کنی..افسردگی متفاوته با بی انگیزگی و خستگی و اینا. همون روانشناس بهترین گزینه‌ست
