تخریب شدم

حالم بده گریه کردم

نمیخوام باز کنم موضوع چون هر لحظه ممکنه از شدت ناراحتی رگ های مغزم پاره بشه

با ی جمله دلداریم بدید 

خیره شدم به ی جا و هیچ حرفی دیگه برای گفتن ندارم

ای کاشک میشد از این زندگی فرار کنم 

بپرم بغل بابام

بهش بگم خیلی دوست دارم من از اینجا ببر

منو ببرین به ی باغ گلی که پر از نرگسه

شاید اونجا اروم شدم و حرارت وجودم با عطر گلای نرگس آروم بشه

شاید بشه که سرمو بذارم رو خاک رو به اسمون پر از ابر ابی نفس عمیقی بکشم و روحمو از این دنیا فراری بدم

برم به جایی که هیچ بد ذاتی نباشه ، صدای کابوسام و گریه های تو خلوتمو که دستمو جلوی دهنم میذاشتم نشنوم

سوزن سوزن شدن کمرم از شدت پنیک نفهمم

ای کاش برم تو بغل خدا و بخندم به ریش این دنیا..‌.