شاعر گفت

قبلہ گاہ دل تویے محراب مے خواهم چہ ڪار

شب براے دیدنت ، مهتاب مے خواهم چہ ڪار

مے نوازے با نگاهت ، خانہ ے ویرانہ را

ساز دل ناڪوڪ و من مضراب مے خواهم چہ ڪار

دل جوانہ مے زند با دیدنت ، در ڪوچہ ها

چشم دل بارانے و من آب مے خواهم چہ ڪار

شب گدایے مے ڪنم در شهر ، با رویاے تو

سڪہ ات تاج است وتخت القاب میخواهم چہ ڪار

بوے تو دیوانہ مے سازد مرا ، در ڪوچہ ها

بهر مستے من شراب ناب مے خواهم چہ ڪار

آرزویم ، شهر میناب است و آن آب زلال

با تو دل سیراب و من میناب مے خواهم چہ ڪار

آسمان هم غبطہ دارد مے خورد اقبال تو

شب طلوعت را ببینم خواب مے خواهم چہ ڪار

با تو شورش هاے دل مے خوابد و آن چشم تو

ضد شورش باشد و احزاب مے خواهم چہ ڪار

‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌